συνάδελφοι / συναδέλφισσες, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι,
όλοι μαζί σήμερα, παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης, τιμάμε τους αγώνες των πρωτοπόρων εργατών που έδωσαν το αίμα τους στην μεγάλη απεργία του Σικάγου την πρωτομαγιά του 1886 για την διεκδίκηση του οκτάωρου με σύνθημα “Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο“.
Τιμάμε τις δεκάδες νεκρούς και τις εκατοντάδες τραυματίες στην μεγάλη διαδήλωση των καπνεργατών την πρωτομαγιά του 1936.
“Μέρα Μαγιού μου μίσεψες μέρα Μαγιού σε χάνω
ανοιξη γιέ π’ αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω
στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου, το φώς της οικουμένης
και μου ‘λεγες πως όλ’ αυτά, τα ωραία, θαν’ δικά μας“.
Μέσα απ’ αυτά τα λίγα λόγια, ο μεγάλος μας λαικός ποιητής Γιάννης Ρίτσος, έδωσε το μεγαλείο της εργατικής τάξης που διψά για ζωή με αξιοπρέπεια, που δεν διστάζει να την απαιτεί με αγώνες και θυσίες, ακόμα και με το αίμα των παιδιών της αν χρειαστεί.
Που παλεύει να κάνει κτήμα δικό της τον πλούτο που δημιουργεί με την δουλειά της.
Τιμάμε τα διακόσια παλικάρια κομμουνιστές που οι φασίστες γερμανοί και τα ντόπια φασιστοειδή*, πρόγονοι των σημερινών χρυσαυγιτών, έστησαν στον τοίχο της Καισαριανής ξημερώματα πρωτομαγιάς του 1944 για να στείλουν το μήνυμα στον λαό ότι ίδια μοίρα περιμένει αυτούς που σηκώνουν κεφάλι.
Μα κατάφεραν το ακριβώς αντίθετο. Για κάθε εναν στο χώμα, έβγαιναν χιλιάδες στον αγώνα. Και τους νίκησαν. Νίκησαν την τερατώδη πολεμική μηχανή των ναζιστών και των ντόπιων γερμανοτσολιάδων,
ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ .Και ο λαός είναι ανίκητος.
Όταν δεν συμβιβάζεται, όταν καταλαβαίνει ότι αυτός έχει την δύναμη, όταν βάζει την αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη, πιο πάνω απο το ατομικό βόλεμα, όταν καταλαβαίνει ότι χωρίς αυτόν δεν μπορεί να ζήσουν οι εκμεταλλευτές του, γίνεται ποτάμι ορμητικό που τίποτα δεν μπορεί να του κλείσει τον δρόμο.
Και να που φτάσαμε σήμερα, μετα απο έναν αιώνα, να χάνουμε ό,τι κέρδισαν με το αίμα τους οι πρόγονοί μας.
Το οκτάωρο, την μόνιμη και σταθερή δουλειά, το μεροκάματο, την υγειονομική περίθαλψη, την σύνταξη την ίδια την ζωή.
ΓΙΑΤΙ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΑΜΕ !
Παρασυρθήκαμε απο το εύκολο πλαστικό χρήμα και στραφήκαμε στο προσωπικό μας βόλεμα.
Μας χάιδεψαν τ΄ αυτιά, μας πόρνεψαν με τα ρουσφέτια, μας έστρεψαν τον ένα εναντίον του άλλου.
Πιστέψαμε τις σειρήνες των καναλιών, γίναμε οπαδοί, γίναμε όχλος χωρίς προσανατολισμό.
Γίναμε “αγανακτισμένοι” χωρίς να σκεφτούμε ποιός και γιατί μας έκανε έτσι.
Γεμίσαμε τις πλατείες με κατάρες και βρισιές λες και θα τους έπνιγε η ντροπή αυτούς που είναι ταγμένοι στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Καμαρώναμε που τα κανάλια, πρόβαλαν τις γεμάτες πλατείες. Δεν βλέπαμε την φάκα. Και πέσαμε στην παγίδα της εκτόνωσης, που έστησαν τα αστικά κόμματα μαζί με τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης.
Και έτσι κάναμε εύκολη την δουλειά τους, να τσακίσουν τα δικαιώματά μας στο όνομα της “σωτηρίας της πατρίδας απ’ την καταστροφή” που οι ίδιοι δημιούργησαν με την αδιάντροπη εύνοια στο κεφάλαιο.
Όλοι ;
ΟΧΙ.
Κάποιοι λίγοι, αντιστάθηκαν. αυτοί οι λίγοι είναι και σήμερα, όπως σε κάθε εργατικό αγώνα, παρόντες εδώ και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και διαδηλώνουν.
Δεν προτίμησαν τον αναπαυτικό τους καναπέ, ούτε το ‘στρωσαν στο τάβλι και την πρέφα. Ούτε πήγαν για λουλούδια στην εξοχή.
Όπως και τότε πάλεψαν και παλεύουν ακούραστα, κόντρα στον άνεμο του καιροσκοπισμού και της σύγχισης, να αποκαλύψουν την παγίδα που στηνόταν.
Μίλησαν για την πραγματική αιτία της αντεργατικής-αντιλαικής θύελλας . Ότι το λαίμαργο μεγάλο κεφάλαιο, που συσσωρεύτηκε τα προηγούμενα χρόνια των “χρυσών αγελάδων”, απομυζώντας τον ιδρώτα των εργαζόμενων και την τελευταία δεκάρα τους, βρέθηκε μπροστά σε αδιέξοδο.
Πώς θα συνεχίσει την κερδοφορία του μεσα στον αδυσώπητο ανταγωνισμό της παγκοσμιοποίησης ;
Με την γνωστή “συνταγή”.
Την καταστροφή των πιο αδύνατων παραγωγικών δυνάμεων και πρώτ’ απ’ όλα της εργατικής τάξης.
Λιγότεροι εργαζόμενοι για την ίδια και μεγαλύτερη παραγωγή, Μικρότερη αμοιβή, λιγότερες κοινωνικές παροχές (Υγεία-πρόνοια, συντάξεις). Απορρόφηση των μικρότερων επιχειρήσεων. Δυνάμωμα των μονοπωλείων.
Με άλλα λόγια, “τι έχεις Γιάννη, τι είχα πάντα”.
Κι όμως κάποιοι, παρ’ όλο που την ξέρουν καλά αυτή τη συνταγή, προσπαθούν να μας πείσουν ότι μπορούν να “φέρουν στο φιλότιμο” τα πολυεθνικά μεγαθήρια, να τα πείσουν να κατεβάσουν τις τιμές, να κάνουν επενδύσεις προς όφελος του λαού !
Ισχυρίζονται ότι με άλλη κυβερνητική διαχείριση, μπορούν να πείσουν τα μονοπώλεια να απαρνηθούν τα κέρδη προς όφελος του λαού ! Ότι “το ξένο κεφάλαιο” είναι που φταίει, αφήνοντας στο απυρόβλητο το “ντόπιο” κεφάλαιο. ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ, αλλά και να το ταίσουμε με τις ζωές μας για να γίνει πιο ανταγωνιστικό εν ονόματι της “σωτηρίας της πατρίδας” !
Να δώσουμε κίνητρα στους Μυτιληναίους, τους Αλαφούζους, τους Μανέσηδες, τους Βαρδινογιάννηδες, τον Μπόμπολα, τον Σάλλα της τράπεζας Πειραιώς, τον Κωστόπουλο της Αλφα και τα υπόλοιπα εθνικά καμάρια μας.
Ποιόν κοροιδεύουν άραγε όταν μας λένε ότι, αν αυξηθεί η ανταγωνιστικότητά τους θα κάνουν επενδύσεις και θα μειωθεί η ανεργία ; Αφού αυτή η αύξηση της ανταγωνιστικότητας στηρίζεται στην μείωση του λεγόμενου “εργατικού κόστους”, δηλαδή όλο και λιγότεροι εργαζόμενοι να βγάζουν την ίδια δουλειά και να πληρώνονται ολο και λιγότερα !
Με χίλιους-δυό τρόπους προσπαθούν να μας παραπλανήσουν. Να θολώσουν τα αίτια της κρίσης. Αλλοι με τον μονόδρομο της λιτότητας, άλλοι με το “διαφορετικό μείγμα οικονομικής πολιτικής”, άλλοι με “αριστερή” και κοινωνικά “ευαίσθητη” πολιτική και συμμαχίες κορυφής, άλλοι με εθνικοπατριωτικές φανφάρες.
Όλοι τους αυτοί με ένα κοινό χαρακτηριστικό.
“Δώστε μας την εξουσία και μείς θα σας φροντίσουμε”.
Κανένας τους δεν λέει την αλήθεια. Ότι δηλαδή όσο έχει την εξουσία το κεφάλαιο, όχι μόνο δεν πρόκειται να απαρνηθεί τα κέρδη του, αλλά θα παλέψει με κάθε μέσο να τα αυξάνει διαρκώς εις βάρος της εργατικής τάξης.
Η μόνη λύση για να χαρούν οι εργαζόμενοι το αποτέλεσμα της δουλειάς τους είναι να πάρουν αυτοί στα χέρια τους την εξουσία. Κι αυτό για να γίνει, και σίγουρα θα γίνει, χρειάζεται πρώτ’ απ’ όλα να πιστέψουν στην δύναμή τους. Να συνειδητοποιήσουν ότι τα προβλήματα είναι κοινά και άρα κοινή πρέπει να είναι και η πάλη τους. Καμιά ομάδα εργαζόμενων δεν μπορεί μόνη της να καταφέρει την ευημερία της. Μόνο μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους μικροεπαγγελματίες, τους συνταξιούχους, όλους αυτούς που με μια λέξη αποκαλούμε ΛΑΟ, σε μια συμμαχία, την ΛΑΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, θα μπορέσουμε να κάνουμε δικά μας αυτά που μας ανήκουν γιατί είναι καρπός της δουλειάς μας.
Δημήτρης Παπαγεωργίου
_____________________________________________________________
* η εφημερίδα Καθημερινή στις 30.4.1944 δημοσίευσε την παρακάτω ανακοίνωση:
“Την 27ην Απριλίου 1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν Στρατηγόν και τρεις συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματίστησαν. Ως αντίποινα διατάχτηκε:
1. Ο τυφεκισμός 200 Κομμουνιστών την 1.5.1944.
2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάοι προς Σπάρτην έξωθεν των χωρίων.
Υπό την εντύπωσιν κακουργήματος τούτου Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς
Ο Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος”.